Ay'ın Gece Lambası

Bir zamanlar, sessiz bir ormanın kenarında Pip adında küçük bir tilki yaşarmış.

Pip'in yumuşak kırmızı bir kuyruğu, küçük soğuk bir burnu ve yaşlı bir meşe ağacının köklerinin altında sıcak bir inleri varmış. Her gece Pip inine kıvrılıp uyumaya çalışırmış. Ve her gece uyuyamazmış.

"Çok karanlık," diye fısıldamış Pip. "Gölgeler çok büyük görünüyor."

Pip inden süzülüp yukarı bakmış. Ağaçların çok yukarısında, yuvarlak ve parlak Ay duruyormuş.

"Merhaba, Ay," demiş Pip usulca. "Uyuyamıyorum. Burası çok karanlık."

Ay yavaş, gümüş gibi bir gülümsemeyle gülümsemiş. "Merhaba, küçük tilki," demiş, yağan kar kadar yumuşak bir sesle. "Gel, gölün kenarına otur. Sana bir şeyim var."

Pip patikadan aşağı yürümüş; adım, adım, adım, uyuyan eğrelti otlarının ve uyuklayan mantarların yanından geçip gölete varmış. Su durgun ve parlakmış. İçinde Ay'ın yansımasını, bir tabak kadar yuvarlak, görmüş.

"Bana bak," demiş Ay. "Şimdi yavaşça bir nefes al…"

Pip yavaşça, yavaşça nefes almış.

"…ve uzun, uykulu bir iç çekiş gibi ver."

Pip nefesini vermiş. Hhhhh. Omuzları biraz hafiflemiş gibi olmuş.

"Bir daha," demiş Ay. "Yavaşça al… ve ver."

Pip nefes almış. Pip nefes vermiş. Suyun üstünde bir inci gibi küçücük gümüş bir ışık parlamaya başlamış.

"Bu senin gece lamban," demiş Ay. "Sakin nefeslerinden yapıldı. Karanlık sana çok büyük göründüğünde bir tane daha yapabilirsin."

Pip, gölün üstünde yumuşakça parlayan küçük ışığa bakmış. Parlak değilmiş. Yumuşak, nazik ve tam yeterliymiş.

"Teşekkürler, Ay," demiş Pip.

"Şimdi seni yatıralım," demiş Ay. "Işığı izle, eve kadar götürsün."

Küçük ışık sudan yükselmiş ve Pip'in önünde patikada süzülmüş. Pip adım, adım, adım yürümüş; fısıldayan otların ve uykulu baykuşun yanından geçmiş. Baykuş küçük, yumuşak bir huu demiş.

"İyi geceler, Pip," diye ötmüş baykuş.

"İyi geceler, Baykuş," demiş Pip.

Işık Pip'i yaşlı meşe ağacının altındaki ine kadar götürmüş. İçerisi sıcak ve rahatmış. Işık süzülerek içeri girmiş ve duvara konmuş; minik bir yıldız gibi parlıyormuş.

Pip kuyruğunu burnunun üstüne kıvırıp yatmış. Küçük ışığa bakmış. Gölgeler artık büyük görünmüyormuş. Her yanı saran yumuşak battaniyelere benziyorlarmış.

"Yavaşça al," diye fısıldamış Pip kendi kendine. "Ve ver."

Rüzgâr yaprakların arasında bir ninni mırıldanmış. Dere mırıldanmış. Uzaklarda Ay yüksekte ve yuvarlak asılı, ormanı gözetiyormuş.

Pip'in gözleri ağırlaşmış. Daha da ağırlaşmış. Patileri ısınmış. Daha da ısınmış.

Ve uykuya dalmadan hemen önce, Ay'ın çok yukarılardan fısıldadığını duymuş:

"İyi geceler, küçük tilki. Buradayım."

Ve Pip, yumuşak kırmızı kuyruğu ve küçük gümüş ışığıyla derin, derin bir uykuya dalmış.

Son.